the dod company

Soms gaat mijn fantasie volledig ongecontroleerd met mij aan de haal…
Denk eens na over het volgende:

Het is een gewone doordeweekse dag.
Het weer is niet slecht, maar ook niet om over te juichen.
Andrea is op weg naar haar werk.
Zij heeft de metro gepakt, omdat parkeren in deze stad een onmogelijkheid is geworden.
Thuis heeft ze haar werkkleding al aangetrokken.
Een donkerblauw mantelpakje met daaronder een lichtblauwe blouse.
Boven het borstzakje links prijkt het logo van de firma, waar zij voor werkt.
‘DOD Company.’
The DOD Company is booming business.
Iedereen in town weet ogenblikkelijk over welk bedrijf het gaat, want DOD Company heeft een explosieve groei doorgemaakt.
Vorige maand heeft de directie de jaarcijfers gepresenteerd.
Die cijfers waren spectaculair en aan het applaus van de aandeelhouders leek geen einde te komen.
Andrea was als typiste begonnen bij de Company, maar nadat zij een interne opleiding had gevolgd, werd haar een promotie aangeboden.
“U kunt een baliefunctie krijgen op ons hoofdgebouw in het centrum.
Als u uw werk daar naar tevredenheid volbrengt, kunt u doorgroeien naar afdelingshoofd in één van onze filialen”, hield haar chef Karel Werving haar voor.
“Uw toekomst ligt bij ons!”, voegde hij ten overvloede toe.
“Nadat Karel haar had voorgerekend wat haar inkomen zou worden, hoefde zij niet lang meer na te denken.
Sinds 1 april werkt zij nu als baliemedewerkster bij DOD Company.
Waar stond DOD Company eigenlijk voor?
Het is de afkorting, inmiddels bij iedereen bekend, die staat voor 'Death on Demand'.
De directeur Nederland had, na ampel beraad, nog wel overwogen de naam aan te passen.
Nadat hij meerdere reclamebureaus had geraadpleegd, zag hij daar toch van af.
‘Dood op Verzoek’ bekt niet lekker in de reclamespotjes op televisie en internet.
Bovendien, DOD rijmt goed op God en daar konden die reclamejongens wel wat mee, zo dacht de directie.
De laatste tijd was de behoefte aan kunstmatige beëindiging van het leven sterk toegenomen.
Door sociologen werd als één van de mogelijke oorzaken het feit genoemd, dat tegenwoordig iedere vrouw op elk moment tijdens haar leven zwanger kon raken.
Schuin tegenover het hoofdgebouw van DOD was een bedrijf gevestigd dat zwangerschap binnen twee maanden , een verkorte draagtijd en een volledig pijnloze bevalling garandeerde.
Na de bevalling hadden de jonge ouders nog 48 uur bedenktijd.
Niet goed, geld (en kind) terug.
Andrea had goed de pas er in, want zij was aan de late kant.
Zij was graag een kwartiertje voordat de balie openging aanwezig, zodat ze nog even een kopje koffie kon drinken.
Terwijl zij het statige, hypermoderne gebouw naderde, kon zij de lichtreclame boven de ingang al zien.
‘The DOD Company, het einde! ‘,flitste de LED lichtjes aan en uit.
Aangekomen bij de ingang, groette zij de portier, die aan zijn mobiele telefoon stond te
morrelen.
“Goedemorgen Pierre, alles goed?”
Zonder zijn antwoord af te wachten liep zij door.
De glazen deur had zich automatisch geopend.
“Goedemorgen juffrouw Andrea”, riep hij haar nog na.
Pierre was één van de oudste werknemers van DOD Company en had juist de dag daarvoor nieuwe werkkleding uitgereikt gekregen.
De medewerkster van personeelszaken had daarbij opgemerkt: “Zo Pierre, dit wordt je laatste…”
Pierre had zijn nieuwe diepzwarte kostuum met verlengd colbert en zwarte hoge zijden hoed weer op en, zoals altijd, het zat als gegoten.
Over vier maanden zou hij met pensioen gaan.
In zijn contract stond dat hij eerst vijf jaar van zijn pensioen mocht genieten en daarna zou zijn leven op kosten van de Company beëindigd worden, uiteraard als hij voor die tijd niet een natuurlijke dood gestorven zou zijn.
Wegens zijn vele jaren trouwe dienst zou zijn keuze van sterven twee klassen geüpgraded worden. 
Dat was één van de vele voordelen van werkzaam zijn bij The DOD Company.
De hal was bekleed met veel marmer aan de wanden in een iets donkerder teint dan de zeven licht gekleurde gigantische marmeren zuilen, die het hoge plafond leken te ondersteunen..
De vloer was voorzien van roodbruin graniet.
Overal kwam uit het hoge plafond goudgeel licht, zonder dat je de ornamenten kon ontdekken.
Het was nog rustig in de grote hal.
De open balie liep in licht gebogen vorm door de hele ruimte.
Het blad van de balie bestond uit hetzelfde marmer als de wanden.
In verband met de privacy waren over de hele lengte van de balie vele dwars schotten geplaatst.
Er stonden geen stoelen.
Het geheel maakte de indruk een kruising te zijn tussen een stationshal,een bank en een Griekse tempel.
Door de glazen voorwand was te zien dat zich inmiddels horden mensen hadden verzameld om maar vooral niet te laat te komen.
Een medewerker van de technische dienst bracht de volgnummer automaten in gereedheid.
Het was de stilte voor de storm, zo leek het.
De klok stond bijna op negen uur.
Iedereen nam zijn of haar plaats in achter de balie.
Negen uur.
De deuren gingen automatisch open en de horden stroomden naar binnen.
De volgnummertjes werden uit de automaat gerukt en in dezelfde beweging renden de eersten naar de lege plekken aan de balie.
De meest zieke en mindervalide mensen kwamen achteraan in de rij omdat zij niet snel genoeg ter been waren.
Andrea drukte op het knopje onder de balie.
Twee collegae bleken haar al voor te zijn, want haar eerste klant was nummer drie.
“Nummer drie”, galmde het door de hal.
“Goedemorgen, waarmee kan ik u van dienst zijn?”
Een vrouw van een jaar of veertig stond nog na te puffen en steunde met haar armen op de balie.
“Ik wil dood”, zei zij.
“Dat begrijp ik, want daar komt hier iedereen voor”, antwoordde Andrea vriendelijk.
“Heeft u zelf al iets in uw hoofd? Een idee? Hoe? Welke datum?”, vervolgde zij.
“Nou niet precies, maar….”, zei de vrouw.
Andrea onderbrak haar.
Zij had inmiddels zo veel ervaring opgebouwd en wist feilloos datgene wat zij op cursus geleerd had in de praktijk toe te passen.
“Misschien is het verstandig om eerst onze folder thuis door te nemen.”
Van onder de balie kwam een meerkleurige glanzende folder tevoorschijn.
“Het is een nogal uitgebreide folder, onze mogelijkheden zijn eigenlijk onbegrensd, daarom help ik u even op weg”, zei Andrea minzaam en draaide de folder om naar de vrouw voor de balie.
“Wij kennen vier prijsklassen.
In iedere prijsklasse heeft u weer de keuze uit drie mogelijkheden.
Laat ik u een voorbeeld geven, klasse 1 is onze voordeligste categorie", zei Andrea met haar wijsvinger aangevend waar de klant diende te kijken.
"In deze klasse garanderen wij wel de dood, maar garanderen wij niet dat deze pijnloos en binnen voor u acceptabele tijd zal intreden.
In klasse 2 gaan wij een stapje verder, enz. enz.
4C is onze topaanbieding.
U sterft, omringd door elk denkbare luxe en comfort.
In onze folder kunt u uitgebreid de precieze details van iedere mogelijkheid terugvinden.”
“Dank u”, zei de vrouw, “ik kom hier snel op terug.”
“Denkt u dan om uw verzekeringspapieren, alstublieft?”, riep Andrea haar nog na.
Ze nam een slokje koude koffie en drukte op de knop.
“Nummer acht.”
Er gebeurde niets in de groep wachtenden.
“Nummer acht.”, klonk het opnieuw door de speakers.
Uit de massa maakte zich een figuur los en strompelde naar de balie.
Het was een magere man, die er uit zag of hij op sterven na dood was.
“Goedemorgen mijnheer….”
“Dag mevrouw, ik was vorige week bij één van uw collegae”, zei hij met zachte stem.

.........................................................................

                                                                                                                                                           
                                                                                                                                                                                 terug

© copyright paul hammelburg 2008