buikpijn

Tijdens mijn diensten, als ik ook waarnam voor mijn collegae, maakte ik de meest onverwachte dingen mee.
Aan het begin van een avonddienst was ik een visite aan het rijden toen mijn vrouw mij belde met de volgende mededeling: “Ik kreeg zo’n vreemd telefoontje. 
Een moeder van een meisje van zestien jaar belde, dat haar dochter al een tijdje op het toilet zat, omdat zij buikpijn had. 
Over een paar weken heeft zij eindexamen en moeder dacht dat het misschien daar mee te maken had. 
Maar er klopte iets niet in het verhaal.”
“Okay, geef me het adres, ik rijd er naar toe.”
In een minuut of vijf was ik ter plaatse.
Ik moest zijn bij een rijtjeshuis.
Nadat ik gebeld had duurde het even voordat de deur openging.
Een doorsnee mevrouw deed open.
Twee zaken wist ik al: een doorsnee mevrouw in een doorsnee huis… maar daar werd ik niet echt veel wijzer van.
“Goedenavond, ik ben de dokter.”
“Dag dokter, fijn dat u zo snel kon komen. Mijn dochter zit zeker al drie kwartier op het toilet en ik krijg haar er niet af. Ze houdt de deur op slot.”
“Ik zal eens proberen of het mij wil lukken.”
Ik hoefde niet ver te lopen, want het toilet was meteen toen ik de gang binnenstapte aan de linkerkant.
“Hoe heet ze?”, vroeg ik zachtjes aan de moeder.
“En is uw man ook thuis?”, want ik had mogelijk wel gereedschap nodig om de deur open te breken.
Het bleek anticiperen te zijn op een situatie die zich niet voor zou doen.
“Ik ben gescheiden en mijn dochter heet Marian”, klonk het bits.
“Hallo Marian, ik ben de dokter. Je moeder maakt zich ongerust over je en heeft me daarom gebeld.”
“Jij bent niet mijn eigen dokter!”
Dat klonk nog niet erg hoopvol.
“Ik wil mijn eigen dokter!”
“Dat begrijp ik, maar die is er pas morgen weer en misschien kan ik in de tussentijd iets aan je buikpijn doen.”
“Ik heb geen buikpijn, ik heb maagpijn.”
“Okay, als je van het toilet af komt, kan ik je even onderzoeken in de kamer.”
“Ik moet overgeven.”
Ik hoorde enkele braakpogingen, die geflankeerd werden door een paar harde boeren.
Enkele momenten daarna werd voorzichtig het slot van de w.c. opengedraaid.
De deur ging op een kiertje en een bleek meisje gluurde naar buiten.
Ze bekeek me of ik een vreemd eng reptiel was.
“Hallo Marian,” zei ik iets te opgewekt.
“Hoi”, zei ze.
“Zeg de dokter eens normaal goeiedag”, blèrde moeder.
“O, fuck, daar komt de pijn weer”, kreunde de dochter.
“Kom mee naar binnen, dan kijk ik je even na” en ik begon me richting kamer te verplaatsen.
De deur van het toilet ging open en een vrij klein meisje met een wijde roze nachtjapon kwam half naar buiten.
Ze liep op blote voeten.
“Hè, loop je weer op blote voeten?
Daar krijg je een blaasontsteking van!”, klonk het beslist, terwijl moeder toch wat twijfelend mijn kant uitkeek.
“Mag ik even je buik voelen?”
Met enige tegenzin mocht ik een eerste staande onderzoek doen.
In eerste instantie onderzocht ik haar buik door de nachtjapon heen.
Dat was niet mijn gewoonte, maar in dit geval was een begin een begin.
Ik voel een keiharde bolle buik.
O, fuck, dacht ik nu ook.
“Laten we naar de kamer gaan, dan kan ik je beter nakijken.”
Het meisje liep voetje voor voetje wat voorover gebogen de gang door  de kamer in.
“Ga even op de bank liggen.”
Nadat ze had plaatsgenomen op de bank onderzocht ik haar en stelde vast dat zij een enorme zwangere buik had van negen maanden en nog heftiger, dat zij aan het bevallen was.
“Wanneer ben je voor het laatst ongesteld geweest?”
Eigenlijk een vraag die op dit moment niet zo relevant was, besefte ik.
“Weet ik niet precies”, zei Marian in een kreun.
Nu moest ik even snel en adequaat handelen, dacht ik.
Ik had niets bij mij om een bevalling te doen.
Er was niets in huis om een pasgeboren baby en een zojuist bevallen vrouw te verzorgen.
Dus het eerste wat ik deed, was de ambulancedienst bellen.
“Mag ik met spoed een ambulance naar Weldingen 17 voor een jonge vrouw in partu.”
Met opzet zei ik ‘een vrouw in partu’ in de hoop dat ik Marian en haar moeder zo rustig mogelijk kon voorbereiden op wat komen ging.
Mevrouw was naar de keuken gelopen en rammelde met koffiekopjes.
“Marian, heb je enig idee wat er aan de hand is?”
“Nee”, zei zij, maar het klonk niet erg overtuigend.                                                      .............................................................................

................                                                                                                       
                                                                                                                                                           
                                                                                                                                                                                     terug

© copyright paul hammelburg 2008